Do boru bartnego nie zaliczał się cały obszar leśny, a jedynie same drzewa bartne. Bartnik nie stawał się więc właścicielem całego lasu – otrzymywał jedynie prawo do użytkowania lasu w określonych granicach, zaś jego własnością były tylko wyrobione barcie. Z borem powiązane mogły być też łąki nadrzeczne (tzw. bartne lub borowe), polany śródleśne oraz budy (domki lub szałasy, w których zamieszkiwali bartnicy podczas prac).
Jeden bartnik mógł posiadać kilka borów, ale też gospodarować jedynie na fragmencie boru. Bartnicy posiadający bór mogli należeć do bractw bartnych. Na drzewach bartnych danego boru umieszczano znaki własnościowe określane jako znamiona bartne.
W dokumentach polskojęzycznych bór nazywano też terminem obelstwo. W tekstach łacińskich występował termin mellificium lub rzadziej apisterium.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia pszczelarstwa