Oprawy nacinane znajdują się przede wszystkim w Niemczech, Austrii i Czechach, ale także we Włoszech, Hiszpanii i Francji.
W Polsce technikę ledersznytu stosowano głównie w Krakowie w XIV i XV w. Kilka opraw nacinanych posiada Biblioteka Jagiellońska oraz Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, po jednej znajduje się w zbiorach katedry w Płocku i Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.
Wykonanie Podstawowym materiałem była gruba skóra (najczęściej wołowa), na której najpierw zarysowywano ostrym narzędziem wzór o dowolnych motywach, a następnie pogłębiano rysunek nożem. Później skórę zwilżano i naciągano na deski okładzin, by rozszerzyć nacięcia i uwypuklić rysunek. Starsze okazy opraw odznaczały się dość płaskim cięciem; w nowszych uwypuklano wzór przy pomocy specjalnego tłoka zwanego puncą perłową. Pod spód podkładano kawałki skóry lub masę z kitu i wygniatano puncą albo wyskrobywano chropowate, kontrastujące z głównym ornamentem tło, podczas gdy wzór pozostawał gładki.
Sztuka zdobienia opraw przez nacinanie pozwalała rzemieślnikowi na dużą swobodę kompozycyjną.