Żeński Oddział POW został zorganizowany w Mińsku przez Jadwigę Tejszerską w końcu 1918 roku i składał się głównie z miejscowych harcerek, uczennic ostatnich dwóch klas polskich szkół średnich działających w Mińsku. Po skończeniu szkoły przez rok pracowała jako nauczycielka w szkole wiejskiej. Formalnie przystąpiła do POW i złożyła przysięgę w lutym 1919 roku. Jej praca w POW polegała początkowo na przenoszeniu bibuły, rewolwerów i paczek nabojów, rozkazów dla członków organizacji, ubrań dla zbiegłych z radzieckiej niewoli polskich żołnierzy. Stopniowo jej rola rosła, do jej obowiązków należało przepisywanie rozkazów i raportów Komendantury Naczelnej POW na Białorusi. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pracowała w Oddziale II Frontu Litewsko-Białoruskiego. Po pojmaniu „Żywego” przez bolszewików uczestniczyła w brawurowych działaniach mających na celu wydostanie go z twierdzy w Bobrujsku. Próba ta nie zakończyła się powodzeniem. Za tę próbę została odznaczona Orderem Virtuti Militari. Po rozstrzelaniu „Żywego” opiekowała się jego matką. W 1919 mianowana na stopień porucznika.