wytwarzanym podczas wyładowania atmosferycznego) niż ścianki uli, dzięki czemu pszczoły dawały więcej miodu i rzadziej zapadały na choroby.
Liczba barci
Najczęściej na jednym drzewie znajdowała się jedna barć, czasami jednak pod sobą lub obok siebie umieszczano do pięciu barci. Drzewo z dwiema barciami nosiło nazwę dwojnica, sosna odwójna, z trzema – sosna otrójna, zaś z jeszcze większą liczbą barci nazwę – królowa. W przypadku kłód bartnych można było umieścić ich na jednym drzewie jeszcze więcej – zdarzały się drzewa nawet z trzydziestoma kłodami. Na Mazowszu drzewo z wyrobioną dziuplą dla pszczół nazywane było dzianek, zaś sosna bez pszczół określana była jako jałowa lub próżna.
Zabezpieczenia
Wokół drzewa mógł być rozłożony gruby chrust, aby utrudnić szkodnikom dostęp do pnia. Wbite w ziemię i zaostrzone kołki sprawiały, że nadziewał się na nie niedźwiedź spadający z drzewa po nieudanej próbie dostana się do barci (strącony np. przez samobitnię).