W przypadku ataku mrówek obszar wokół drzewa oraz jego pień obsypywano popiołem drzewnym.
Przyrządy
Do wspinania się na drzewa bartne służyło bartnikowi najczęściej leziwo, rzadziej drabina, ostrzew lub ostrowa (pień choinki z pozostawionymi przyciętymi gałęziami pełniącymi funkcję szczebli) lub stopnie wyrąbywane w pniu i powróz służący do opasywania drzewa.
Prawo
Bory bartne
Drzewa bartne tworzyły podstawową jednostkę organizacyjną bartnictwa nazywaną borem bartnym. Do boru bartnego nie zaliczał się cały obszar leśny, a jedynie same drzewa bartne. Bartnik nie stawał się więc właścicielem całego lasu – otrzymywał jedynie prawo do użytkowania wybranych drzew i wyrabiania w nich barci. Na bór składało zwykle około 60 drzew bartnych, zdarzały się też jednak większe bory, liczące nawet 120 barci, ale również niewielkie, złożone tylko z 6 barci. Drzewa bartne w danym borze oznaczane były znakami własnościowymi tzw. znamionami bartnymi. Znamieniem były też oznaczane drzewa wybrane do utworzenia barci w przyszłości. W drzewie takim nie zawsze jednak barć została faktycznie wydrążona lub jej drążenie mogło pozostać niezakończone.
Zakazy