Długie poziome okno, wypełniające przestrzeń stworzoną przez różnicę wysokości płaskich cementowych dachów nad niższą nawą i wyższą apsydą, daje główne doświetlenie wnętrza kościoła. Światło pada do apsydy, oświetlając ołtarz. Uzupełnieniem jest kilka nieregularnie rozmieszczonych, podłużnych okien, umiejscowionych na głównej ścianie od wschodniej i zachodniej strony. W ścianie północnej jest rząd wąskich oszklonych otworów, znaczących czternaście stacji drogi krzyżowej.
Ochrona dziedzictwa kulturowego 26 sierpnia 2011 budynek kościoła uznany został zabytkiem narodowym 1. klasy.
Przypisy
Literatura
Kategoria:Mellieħa Manikata Manikata