Franciszek Maksymilian Sobieszczański w Encyklopedii Orgelbranda pisał, że "przy wchodzie do kościoła leży płyt kamienny, mocno spękany, na którym mało już wydatne jest wyobrażenie rycerza na mieczu opartego, obok którego klęczy z rękami do modlitwy złożonemi młodzieniec", prawdopodobnie odnosząc się do płyty nagrobnej Skłodowskiego.
Według inwentarza z 1763 roku w ołtarzu głównym znajdował się obraz Ukrzyżowania, a pod nim św. Kunegundy, w kościele znajdowało się sześć ołtarzy bocznych: Różańcowy, Wniebowzięcia Matki Boskiej, Aniołów Stróżów, św. Antoniego, Krzyża Świętego i św. Anny.
Kościół został rozebrany na początku 1777 roku, msze w czasie budowy nowego kościoła odprawiane były w kaplicy św. Franciszka.
Trzeci kościół Trzeci, wciąż drewniany, kryty słomą, kościół został ukończony w 1780 roku. Ufundował go prepozyt płocki Florian Szembek. Konsekrowany został przez biskupa pomocniczego płockiego Wawrzyńca Gutowskiego dopiero w 20 czerwca 1830 roku. Kościół miał 28 metrów długości, 15 metrów szerokości i 9,2 metra wysokości.
Kościół został wybudowany w ten sposób, że kaplica św. Franciszka znajdowała się za prezbiterium.