Akt IV Stary Horacjusz grozi śmiercią swemu synowi, gdy zjawia się Waleriusz i składa mu w imieniu króla podziękowanie. Wzburzony wciąż jeszcze ojciec dowiaduje się, że ostatni z synów rzucił się do ucieczki i w ten sposób kolejno zabił wszystkich trzech Kuriacjuszy, przez co zapewnił zwycięstwo Rzymowi. Stary Horacjusz jest szczęśliwy i zabrania się córce smucić utratą ukochanego wobec tak wielkiej radości i chwały ojczyzny. Kamilla postanawia jednak rozdrażnić nadchodzącego brata i znaleźć śmierć z jego ręki. Łaje więc nadchodzącego brata, przeklina Rzym i wzywa klęski na znienawidzone miasto. Wytrącony z równowagi brat zabija ją. Sabina chce, żeby skrócił również jej mękę. Stary Horajusz ubolewa, że sam wymierzył sprawiedliwość siostrze. Ma jednak nadzieję, że sąd królewski zważy na jego zasługi w ocaleniu ojczyzny.