Początkowo władze komunistyczne odmawiały wydania dziecka krewnym Alicji Zapałowskiej, po czym w Fordonie będący w złym stanie zdrowia syn Stanisław został przekazany w grudniu 1947 jej siostrze, po mężu Iwczenko, z którą zamieszkiwał w kolejnych latach w Ostrzeszowie.
Decyzją Rady Państwa z 6 sierpnia 1955 jej kara dożywocia została zamieniona na karę 10 lat pozbawienia wolności, a wykonanie reszty kary zawieszono na okres jednego roku. 24 sierpnia 1955 została zwolniona z zakładu karnego. Decyzją Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z 18 maja 1956 na podstawie amnestii z 27 kwietnia 1956 kara więzienia została złagodzona do 5 lat i uznana za odbytą. Po odzyskaniu wolności powróciła z synem Stanisławem do Przemyśla. W kolejnych latach była inwigilowana przez służby komunistyczne. Była zatrudniona w Państwowym Przedsiębiorstwie Dom Książki w Rzeszowie. Została żoną Józefa Czerkawskiego (1912–2011).
thumb|240px|Grobowiec rodzinny Alicji Czerkawskiej 13 czerwca 1992 została zrehabilitowana. Wspomnienia Alicji Wnorowskiej ukazały się w książce pt. Czerwona śmierć z 1997, autorstwa Skarbimira Sochy. Udzieliła wypowiedzi w filmie dokumentalnym pt. W imieniu Polski Ludowej. Jestem niewinna (2008, reż. Maria Miętus).
Zmarła 29 kwietnia 2008.