Wielka Reforma Teatru (niekiedy Wielka Reforma Teatralna) – określenie na zjawiska i procesy reformatorskie w teatrze europejskim od końca XIX wieku do lat 30. XX wieku. Wielka Reforma na fali modernistycznego przełomu postulowała zerwanie z realizmem i konwencją teatru mieszczańskiego oraz położeniem nacisku na samą inscenizację z wykorzystaniem nowych technik teatralnych, odwołujących się w realizacjach scenicznych do symbolizmu, ekspresjonizmu, surrealizmu i innych koncepcji awangardowych. Pojęcie stosowane bywa też jako nazwa zbiorcza dla wszystkich eksperymentalnych i awangardowych nurtów teatrze od lat 90. XIX wieku do wybuchu II wojny światowej.
Historia pojęcia Pojęcie Wielka Reforma Teatru upowszechnił Leon Schiller w artykule Nowy kierunek badań teatrologicznych z 1913 roku, opublikowanym w piśmie Krytyka. Schiller dopatrywał się źródeł upadku tradycyjnego teatru w dominacji tekstu literackiego i skupieniu inscenizatorów na aktorze, który miał ten tekst wygłosić. Postulował reteatralizować teatr, powrócić do jego korzeniMarta Karasińska, Wielką Reformę Teatru między bajki włożyć?