w: Przestrzenie teorii 10/2008, s. 31–33..
Pozycję pojęcia w polskiej refleksji teatrologicznej potwierdzali kolejni badacze, a w latach 80. XX wieku Kazimierz Braun poświęcił zjawisku całą książkę zatytułowaną Wielka reforma teatru w Europie: ludzie, idee, zdarzenia. Braun dostrzegał problem z określeniem zakresu opisywanego zjawiska: podczas gdy dla jednych omawiane pojęcie odnosiło się jedynie do fermentu antynaturalistycznego na przełomie wieków, skoncentrowanego na problemie ruchu i światła scenicznego, dla innych (w tym dla Brauna) Wielka Reforma to „długotrwały, niejednolity, wielofazowy proces obejmujący wiele krajów, rozwijany przez wielu artystów, uprawiających różne style i kierunki, docierający do wszystkich elementów sztuki teatru”Kazimierz Braun, Wielka reforma teatru w Europie: ludzie, idee, zdarzenia, Wrocław 1984, s. 12..
Pojęcie Wielka Reforma Teatru przyjęło się w polskiej tradycji teatrologicznej, lecz nie zostało upowszechnione poza nią jako zbiorcze określenie zjawiska. Niektórzy współcześni badacze kwestionują jego przydatność i słuszność (Lech Sokół) jako pojęcia o niejasnych granicach i definicjiLech Sokół, Jak wielka jest Wielka Reforma?, „Dialog” 1997, nr 5..