Akt II August pokonawszy wrogów prosi Cynnę i Maksyma o radę, czy ma ogłosić się cesarzem, czy zrzec się tronu i przywrócić republikę. Cynna nakłania go, by nie rezygnował z tego, co zdobył, wskazując, ile złego przyniosły ostatnie dziesięciolecia istnienia republiki. Maksym przeciwnie, przekonany o przyrodzonym Rzymianom umiłowaniu wolności, przemawia za republiką. Ostatecznie Cynna przekonuje Augusta, by dla utrwalenia pokoju i bezpieczeństwa obywateli nie wahał się przyjąć korony. August wynagradza swoich przyjaciółː Maksyma mianuje namiestnikiem Sycylii, a Cynnie oddaje rękę Emilii. Maksym wyrzuca Cynnie, że nie wykorzystał okazji do przywrócenia republiki. Cynna twierdzi jednak, że republika może powstać z krwi tyranów, nie powinna zawdzięczać im wolności, tak jak on nie chce zawdzięczać Augustowi ręki Emilii.
Akt III Maksym z rozmowy z Cynną dowiaduje się, że przyjaciel z miłości do Emilii nakłonił Augusta do przyjęcia korony, by dokonać na nim zemsty i tak zdobyć ukochaną. Maksym również kocha Emilię, nadto zwątpił w szczerość patriotyzmu Cynny. Jego sługa Euforb radzi mu wydać Cynnę Augustowi i tak zdobyć rękę Emilii. Maksym wzdraga się zwłaszcza przed wydaniem współspiskowców. Chce poza tym zdobyć serce, a nie jedynie rękę ukochanej.