thumb|Odznaka Czechosłowackiego Partyzanta – pamiątkowe odznaczenie przyznawane bojownikom czechosłowackiego ruchu oporu thumb|Pomnik poległych komandosów w krypcie soboru Cyryla i Metodego w Pradze thumb|Pierwszy dowódca Brygady Partyzanckiej Jana Žižky z Trocnova – por. Ján Ušiak Czechosłowacki opór krajowy () – ruch oporu działający w czasie II wojny światowej na terenie okupowanej Czechosłowacji, wymierzony przeciwko niemieckiemu okupantowi oraz krajowym kolaborantom.

Znany także jako czechosłowacki odwet oraz czeski i słowacki ruch oporu.

Początek okupacji Na skutek układu monachijskiego, w 1938, doszło do pierwszego rozbioru Czechosłowacji, którego dokonały III Rzesza, Polska i Węgry. Rok później Wehrmacht wkroczył do Pragi tworząc Protektorat Czech i Moraw oraz marionetkowe państwo Słowackie (Republika Słowacka).

Po upadku kraju wielu jego obywateli wyemigrowało za granicę, m.in. były prezydent Edvard Beneš, który utworzył w Londynie rząd na uchodźstwie. W 1939, u boku Wojska Polskiego, utworzono Legion Czechów i Słowaków walczący w kampanii wrześniowej po stronie II RP. W okresie późniejszym powstały czechosłowackie jednostki walczące zarówno na Froncie Zachodnim (m.in.