1 Czechosłowacka Brygada Pancerna), jak i Wschodnim (1 Czechosłowacki Samodzielny Batalion Polowy przeformowany w 1 Samodzielną Brygadę Czechosłowacką, a następnie w I Czechosłowacki Korpus Armijny). Niektórzy obywatele czechosłowaccy walczyli także w zagranicznych ruchach oporu, m.in. Ján Kaminský (partyzant Brygady AL Północnej Lubelszczyzny) i Ján Nálepka (dowódca oddziału partyzantki radzieckiej).
Ruch oporu na terenie Czechosłowacji był tworzony zarówno przez środowisko prorządowe, jak i komunistyczne. Mimo różnic światopoglądowych podejmowali oni współpracę. Pierwszymi przywódcami ruchu oporu związanego z prezydentem Benešem byli kpt. Václav Morávek, ppłk Josef Mašín i ppłk Josef Balabán, zwani Trzema Królami.
Czechy i Morawy thumb|Pomnik praskich powstańców na moście Barikádníků Już w 1939 powstały pierwsze organizacje ruchu oporu: Centrum Polityczne – PÚ (organizacja stworzona przez polityków różnych partii politycznych), Komitet Petycyjny „Pozostaniemy wierni” – PVVZ (organizacja lewicowa utworzona jeszcze przed rozpoczęciem pełnej okupacji), Obrona Narodu – ON (organizacja stworzona przez żołnierzy byłej Armii Czechosłowackiej). W maju 1940 wszystkie trzy grupy weszły w skład Centralnego Komitetu Krajowego Ruchu Oporu (ÚVOD), który został rozbity w roku 1942.