W ten sposób jednostka o identyfikatorze 21 podzielona jest na kolejne jednostki:
211 – Wisła do Przemszy
212 – Przemsza
213 – Wisła od Przemszy do Dunajca
214 – Dunajec
215 – Wisła od Dunajca do Nidy
216 – Nida
217 – Wisła od Nidy do Wisłoki
218 – Wisłoka
219 – Wisła od Wisłoki do Sanu.
W związku z tym sama Wisła jako cały ciek ma identyfikator 2, a jej poszczególne odcinki mogą mieć własne identyfikatory o większej liczbie cyfr. Całe rzeki mają numer parzysty, a odcinki nieparzysty. Co prawda zasadniczo im rzędowość rzeki jest wyższa, tym jej identyfikator jest wyższy, jednak na podstawie liczby cyfr w identyfikatorze nie da się jej ustalić. Rzeki pierwszego rzędu, tj. wpadające bezpośrednio do morza, mogą mieć identyfikator jednocyfrowy (np. Odra – 1, Wisła – 2), dwucyfrowy (np. Parsęta – 44), trzycyfrowy (np. Słupia – 472), czterocyfrowy (np. Orzechowa – 4732) lub pięciocyfrowy (np. Potok Oliwski – 47994). Najdłuższe identyfikatory cieków (nie odcinków) mają dziewięć cyfr (np. Krzeszówka – 213464686).
Podstawowa tabela DBF w wersji elektronicznej MPHP z 2014 zawiera 14374 pozycji (cieków). Ponadto mapa zawiera 9616 identyfikatorów wód stojących. Wśród nich oprócz jezior i sztucznych zbiorników jest Morze Bałtyckie o identyfikatorze 167778 i jego akweny, np. Zatoka Gdańska – 32212 czy Zalew Szczeciński – 134639.