Ponieważ istniało szereg instytucji, łącznie z Kościołem, gdzie spotykali się Polacy, kwestia postawy niektórych działaczy litewskich stała się tematem wielu dyskusji. Na tej fali grupa osób, w której składzie znaleźli się: doc. Jan Ciechanowicz (filozof), Ryszard Maciejkianiec (pracownik partyjny KPL), Zygmunt Mackiewicz (biolog), Krystyna Marczyk (dziennikarka „Czerwonego Sztandaru”), Henryk Mażul (dziennikarz „Czerwonego Sztandaru”), Romuald Mieczkowski (dziennikarz radiowy), Ludwik Młyński (pedagog), Wojciech Piotrowicz (dziennikarz radiowy), Jan Sienkiewicz (dziennikarz „Czerwonego Sztandaru”), Władysław Strumiło (dziennikarz radiowy), Jerzy Surwiło (dziennikarz „Czerwonego Sztandaru”) i Zdzisław Tuliszewski (prawnik), zainicjowała 5 maja 1988 powołanie polskiego stowarzyszenia, które zajmie się obroną praw polskiej mniejszości na LitwieAdam Bobryk, Odrodzenie narodowe Polaków w Republice Litewskiej 1987-1997, Toruń 2005, s. 120 Dostęp do internetowej wersji książki.. Mimo niewielkiego nagłośnienia w zebraniu założycielskim organizacji uczestniczyło ponad 300 osób. Na przewodniczącego Zarządu Głównego utworzonego Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie wybrano dziennikarza Jana SienkiewiczaKrzysztof Woźniakowski, Początek drogi.