Mapa z wizualizacją danych opublikowana w Samobójstwie Durkheima.
Szerokim echem odbiła się praca Samobójstwo (1897), będące zastosowaniem koncepcji teoretycznych i metodologicznych Durkheima do analizy konkretnego problemu społecznego, w oparciu o szczegółowe dane statystyczneD. Barberis, Bibliography of Works about Durkheim. Zamierzeniem Durkheima było pokazać, jak niematerialne fakty społeczne odgrywają kluczową rolę w różnicowania wskaźników samobójstw. Tym samym, Durkheim pokazywał w jaki sposób czynnik społeczny oddziałuje na jednostkę. Dzięki pracy zdolnej wyjaśnić nawet tak indywidualny akt jak samobójstwo, Durkheim starał się uzasadnić autonomię socjologii jako nauki.
Durkheim dokonał systematycznej analizy różnych typów samobójstw, wyróżniając cztery ich główne kategorie: samobójstwa anomiczne, fatalistyczne, egoistyczne (inaczej egotyczne) i altruistyczne. Durkheim podkreślał, że różnice we wskaźnikach samobójstw można przypisać różnym typom społecznych zmian. Egoistyczne samobójstwa były związane z brakiem integracji społecznej, altruistyczne z nadmiarem tej integracji, fatalistyczne z nieproporcjonalną kontrolą społeczną, natomiast anomiczne były rezultatem zaniku norm i wartości społecznych.