Anomia, według Durkheima, była główną patologią współczesnego społeczeństwa, a jej źródłem był anomiczny podział pracy. Ten patologiczny stan wynikał z postępującego osłabienia moralności i więzi społecznej. Nowa forma więzi oparta na solidarności organicznej tylko częściowo rekompensuje to osłabienie i nie jest w stanie całkowicie zapobiec szkodom. Główną tezą Durkheima, potwierdzoną (w ogólnej mierze) przez innych badaczy, jest to, że wskaźnik samobójstw jest skorelowany z integracją i regulacją społeczną (systemem norm społecznych). Zmiany we wskaźniku samobójstw wynikają więc z głębokich przemian społecznych. Industrializacja, wiążąc się z rozpadem tradycyjnych społeczności, wiązała się ze wzrostem liczby samobójstw. Czasy kryzysów (np. wojny), jeśli wiążą się z zacieśnieniem więzi społecznych, dają w efekcie spadek liczby samobójstw.