Powinien mieć trzon tej samej barwy co kapelusz (bez czarniawego zabarwienia) i rzadko oprószony (tylko na wierzchołku), pokryty srebrzystymi włóknami, kapelusz gładki i bez pilocyst. Jednak nawet jeśli autorzy opisują kapelusz G. liquiritiae jako gładki, ich zdjęcia pokazują coś innego – wyraźnie ziarnisto-owłosioną powierzchnię. Jan Holec starannie sprawdził okazy opisywane jako G. liquiritiae i stwierdził, że ich kapelusz nigdy nie był gładki, w jego skórce występują pilocystydy, trzony często również miały barwę od czerwonobrązowej do ciemnobrązowej z czarniawym odcieniem, o powierzchni kłaczkowato-włóknistej. Ogólnie nie było żadnych cech, które mogłyby odróżnić G. liquiritiae od G. picreus. Na tej podstawie Jan Holec stwierdza, że łysaka szerokoblaszkowego należy uważać za synonim łysaka ciemnotrzonowego.
Występowanie i siedlisko Łysak ciemnotrzonowy w Europie i Ameryce jest szeroko rozprzestrzeniony. Występuje także na Nowej Zelandii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski podano wiele jego stanowisk. Jest jednak rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek zagrożony wymarciem, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal działać będą czynniki zagrożenia. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Austrii i Niemczech.