Być może niska skuteczność realizowanych przedsięwzięć, to właśnie wynik klasycznego podejścia do zarządzania zmianą. Wszak etap zamrożenia, w którym utrwalane są nowe wzorce zachowań, by ostatecznie stały się obowiązującą w przedsiębiorstwie normą, w świetle stale oddziałujących czynników zewnętrznych, zdaje się być niemożliwy do osiągnięcia. Co więcej model ten nie uwzględnia złożoności otoczenia gospodarczego.
Dokonując podziału zmian ze względu na źródło, wyróżnić należy zmiany o charakterze zewnętrznym oraz wewnętrznym. W pierwszej z powyżej wymienionych grup uwzględnia się wszelkie czynniki otoczenia organizacji, tj. nowe regulacje formalno-prawne, zmiany gospodarcze, rozwój technologii, zmieniające się preferencja klientów itp. Z kolei źródeł wewnętrznych należy w głównej mierze upatrywać w zmianach procesów zarządczych, fuzjach, restrukturyzacjach, tzn. w decyzjach zarządu przedsiębiorstwa.