mały|300px|Warszawa, bezpłatne dożywianie dzieci i kobiet – rysunek z 1917 Rada Główna Opiekuńcza (RGO), działająca w latach 1916-1921 – największa polska organizacja samopomocowa podczas I wojny światowej, działająca w okupowanej przez Niemców części Królestwa Polskiego, a od 1919 na terenie większości ziem polskich. Do jej nazwy i działalności nawiązywała działająca podczas II wojny światowej organizacja o identycznej nazwie.
Geneza organizacji Rada Główna Opiekuńcza rozpoczęła działalność 1 stycznia 1916 r. na terenie okupowanej przez Niemców części Królestwa Polskiego. Działała na podstawie rozporządzenia Cesarsko-Niemieckiego Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego z 12 grudnia 1915 r. Ukonstytuowanie władz centralnych nastąpiło 19 grudnia 1915 r., zaś uroczyste posiedzenie inauguracyjne RGO odbyło się 22 grudnia 1915 w siedzibie Rady w Warszawie, przy ul. Jasnej 35. RGO przejęła działaczy i struktury po rozwiązanym przez okupantów 12 września 1915 Centralnym Komitecie ObywatelskimJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 378, Szerzej na temat powstania RGO zob. Łukasz Faszcza, Okoliczności powołania Rady Głównej Opiekuńczej, "Białostockie Teki Historyczne", t. 15, 2017, s.