141-158.
Podczas I wojny światowej Charakter organizacji określał statut według którego była to organizacja „samopomocy społecznej” mająca „na celu niesienie pomocy poszkodowanej przez wojnę ludności, bez różnicy wyznania.” Dążyła „do przywrócenia normalnego biegu życia społecznego, kulturalnego i gospodarczego [...] za wyłączeniem wszelkiej działalności politycznej”. Podstawowym zadaniem organizacji było niesienie pomocy w postaci żywności, odzieży, zasiłków pieniężnych poszkodowanej przez wojnę ludności, w tym uchodźcom wojennym. Prowadziła także rejestrację strat wojennych.
Fundusze na swoją działalność otrzymywała RGO od władz okupacyjnych, Komitetu Niesienia Pomocy w Królestwie Polskim, Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce oraz ze zorganizowanych przez siebie zbiórek społecznych. Przykładowo w 1916 roku wpływy centrali RGO wynosiły 4 419 550 rubli, z czego procentowo największą kwotę przekazał Komitet Niesienia Pomocy w Królestwie Polskim z zaboru pruskiego (36,52%), następnie Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce w Vevey (17,17%) zaś własne przedsięwzięcia przyniosły zaledwie 19,63% wpływówMałgorzata Przeniosło, Marek Przeniosło, Rada Główna Opiekuńcza w latach I wojny światowej .., s.167. W 1918 struktura przychodów RGO zaczęła się zmieniać – pozyskano wówczas nieco ponad 9 mln marek.