Jak piszą badacze dziejów RGO – Małgorzata i Marek Przeniosłowie: „Faktycznie RGO była czymś więcej niż tylko organizacją społeczną, przerodziła się bowiem w oddolny ruch społeczeństwa, które z potrzeby chwili, mając świadomość konieczności wsparcia, czy wręcz ratowania współobywateli, zaangażowała się w organizację struktur samopomocowych. W sytuacji braku własnej państwowości właśnie na samym społeczeństwie spoczął ciężar wszechstronnego pomagania najbardziej potrzebującym”Małgorzata Przeniosło, Marek Przeniosło, Rada Główna Opiekuńcza w latach I wojny światowej .., s.325. mały|185px|Stanisław Dzierzbicki – prezes RGO w 1916 rokumały|185px|Eustachy Sapieha – prezes RGO w latach 1916-1919
W niepodległej Polsce Rada Główna Opiekuńcza po odzyskaniu przez Polskę niepodległości nie tylko nie zakończyła działalności, ale zaczęła rozszerzać obszar na którym funkcjonowała, najpierw o część Królestwa Polskiego okupowaną przez Austro-Węgry (w jej skład wszedł wówczas działający tu Główny Komitet Ratunkowy) i obszary wchodzące w skład Ober-Ostu, następnie Galicję, Wileńszczyznę, Wołyń i Grodzieńszczyznę. Rada wytyczyła też sobie szerokie plany pomocowe.