Od 1919 był członkiem Rady Adwokackiej w Warszawie, jej sekretarzem w 1920, w 1921 - wicedziekanem, w latach 1926-28 i 1930-32 - dziekanem. W latach 1922–1923 i od 1934 zasiadał w Naczelnej Rady Adwokackiej (był jej sekretarzem i przewodniczącym rzeczników dyscyplinarnych). Od 1938 do 1939 był prezesem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury. Publikował w Gazecie Sądowej Warszawskiej i Palestrze, na łamach której krytykował próby zwiększenia nadzoru państwowego nad adwokaturą. Specjalizował się w prawie karnym - w procesie brzeskim bronił Adama Pragiera. W 1922 kandydował bezskutecznie w wyborach do Sejmu z listy państwowej Centrum Mieszczańskiego, a w 1928 - do Senatu z Listy Katolicko-Narodowej w Warszawie. Piastował mandat posła na Sejm RP III kadencji z okręgu wyborczego nr 1 (Warszawa) z Listy Narodowej.