Ekologia i zachowanie W krańcowych częściach zasięgu kakadu krasnogłowe prowadzą nomadyczny tryb życia. Gniazdują w wysokich świetlistych lasach na wyżynach i wzgórzach. Pojawiają się głównie w zadrzewieniach eukaliptusów do 2000 m n.p.m. Latem zamieszkują chłodniejsze i wilgotniejsze lasy górskie, zimą schodzą na mniejsze wysokości. Przemieszczają się w widne lasy, nadrzeczne zadrzewienia, zakrzewienia, tereny upraw i przedmieścia, między innymi Canberry i Melbourne. Wędrówki są związane również z dostępnością pożywienia. Zazwyczaj unikają plantacji sosen. Przynajmniej w 2008 ekologia tego gatunku pozostawała słabo zbadana. Dostępne były jedne dane dotyczące zagęszczenia populacji; było to od 7 do 22 osobników na km² w jednej lokalizacji w Wiktorii.
W sezonie lęgowym przebywają w parach lub małych grupach rodzinnych, zimą – w stadach liczących do 60 osobników. Żerujące kakadu krasnogłowe są niezwykle mało płochliwe. Ich pożywieniem są nasiona i owoce (w tym jagody) rdzennych drzew i krzewów, w tym eukaliptusów, akacji (Acacia), oraz introdukowanych – ognika (Pyracantha) i głogu jednoszyjkowego (Crataegus monogyna). Zjadają również larwy owadów i orzechy. Odżywiają się dość różnorodnie, jednak w składzie pożywienia widoczne są sezonowe różnice. Potrafią trzymać pokarm stopą, najczęściej lewą.