typowe dotąd marionetki (poruszane za pomocą sznurków) zaczęto zastępować pacynkami (nakładanymi na ręce lalkarza), co było tańsze, do obsługi wystarczała jedna lub dwie osoby i pozwoliło na przeniesienie przedstawień z teatrów do ustawianych na ulicach budek, które można było przenosić, dając wiele przedstawień w różnych miejscach tego samego dnia. W XIX w. budki na ulicach i bottlerzy zapowiadający przedstawienia i zbierający datki od widzów były już stałym widokiem na ulicach angielskich miast. Zmieniał się m.in. ubiór Puncha (z białego na żółty lub czerwony) oraz imię jego żony (z Joan na Judy).
W dobie przedstawień pacynkowych stopniowo rozszerzała się też fabuła przedstawień i grono występujących postaci. Do znanych z teatru marionetkowego bitej przez Puncha Judy oraz diabła, dołączali stopniowo m.in. żywy pies Toby, kat (hangman), klaun, policjant, a potem także krokodyl. Niektóre postaci zyskały imiona nawiązujące do faktycznych postaci – klaun stał się Joey’m, co nawiązywało do aktora Josepha Grimaldiego, a kat zyskał imię i nazwisko słynnego kata Jacka Ketcha.