To wówczas w swoim dzienniku Samuel Pepys opisał przedstawienie marionetkowe z udziałem Puncha, prezentowane w Covent Garden w Londynie przez włoskiego lalkarza Pietro Gimonde. Ten dał więcej takich przedstawień, a w październiku 1662 wystąpił nawet przed królem Karolem II; w ślad za nim szli inni włoscy lalkarze.
W XVIII w. przedstawienia zdobyły popularność w Anglii, a Punch stał się chętnie witaną przez publiczność postacią zakłócającą akcję przedstawień w teatrach lalkowych i w przedstawieniach organizowanych na jarmarkach (zjawisko to zauważył w swych dialogach Jonathan Swift). Charakterystycznym elementem przedstawień stała się walka Puncha z diabłem. Na początku tego wieku tłumy przyciągały przedstawienia Martina Powella, w którego przedstawieniach (organizowanych w teatrach w Bath i Londynie) Punch był wiodącą postacią; popularności przydało mu zaangażowanie postaci w walkę polityczną. W 1738 w Londynie powstał nawet teatr nazwany imieniem Puncha. Jego popularność wzrosła do tego stopnia, że publiczność w teatrach lalkowych okazywała niezadowolenie, gdy w przedstawieniu zabrakło jego postaci. Pod koniec XVIII w.