Został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów łączności i w 1922 był w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 27 lokatą. Ukończył kurs w Oficerską Szkołę Wojsk Łączności (1923) i został przeniesiony do 2 pułku łączności. 31 marca 1924 został awansowany do stopnia kapitana łączności ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 24 lokatą i przeniesiony do pułku radiotelegraficznego w Beniaminowie. W 1929 został mianowany dowódcą 2 batalionu radiotelegraficznego. Awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930, w 1932 posiadał 10 lokatę w swoim starszeństwie. 16 listopada 1932 został skierowany na pięciomiesięczny kurs dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. W 1938 został zastępcą dowódcy pułku radiotelegraficznego. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 3 lokatą. W marcu 1939 był I zastępcą dowódcy pułku radiotelegraficznego.
Zgodnie z planem mobilizacyjnym we wrześniu 1939 dowodził, zmobilizowanym przez pułk radiotelegraficzny Ośrodkiem Zapasowym Radio.