OZ w sile 40 oficerów, 1100 żołnierzy, 2 samochody osobowe, 4 samochody ciężarowe, 1 motocykl, 83 konie, 7(?) wozów, 40 radiostacji RKD, 11 radiostacji N1T, 5 radiostacji RKG/A (z tego 3 kompletne w skrzyniach) otrzymuje rozkaz ewakuacji do Tarnopola wraz z resztą pułku. 10 września osiąga Radzyń, 16 września Luboml, a 18 września Kowel skąd rozpoczyna odwrót do Lublina. 1 października jednostka poddała się Rosjanom w miejscowości Momoty Górne. Wszystkim żołnierzom wydano zaświadczenia o „zwolnieniu na skutek rozbrojenia przez wojska ZSRR”. Część oficerów pułku została później internowana i zamordowana w Katyniu i Charkowie. Ornatowski wg innych źródeł został wzięty do niewoli wcześniej – 17 września w Tarnopolu. Został przewieziony do obozu przejściowego w Putywlu. Na karcie rejestracyjnej z dnia 20.10.1939 widnieje nazwisko Ornatorski. W korespondencji między obozem putywlskim a Zarządem NKWD ZSRR do spraw Jeńców Wojennych (UPW) figuruje pod nazwiskiem Onatorski na liście generałów i wyższych oficerów z dnia 28 października 1939. 1 listopada 1939 został przewieziony do obozu w Kozielsku. Według stanu z dnia 1 stycznia 1940 był jeńcem kozielskiego obozu. Z Kozielska rodzina otrzymała kartę pocztową z datą ze stempla pocztowego 1.3.1940.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mieczysław Ornatowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.