Obliczenia rekonfigurowalne – architektura komputera łącząca elastyczność procesorów ogólnego przeznaczenia z wysoką wydajnością specjalizowanych układów scalonych. Jest to możliwe dzięki zastosowaniu szybkich bezpośrednio programowalnych macierzy bramek logicznych ( – ).

Uniwersalny procesory mając do dyspozycji ograniczoną liczbę interpretowanych rozkazów jest w stanie wykonać skomplikowane zadania obliczeniowe. Czas potrzebny na obliczenia zależy od liczby wymaganych kroków, która wynika z poziomu komplikacji zadania. Lepszą wydajnością charakteryzują się specjalizowane układy scalone ( – ), przeznaczone do realizacji z góry określonego zadania. Ich wadą jest brak cechy uniwersalności.

Koncepcja komputerów z możliwością rekonfiguracji istnieje od lat 60. XX wieku, kiedy to Gerald Estrin zaproponował realizację komputera składającego się ze standardowego procesora i tablicy „rekonfigurowalnego” sprzętu. Procesor kontrolowałby zachowanie konfigurowalnego sprzętu, który byłby dostosowywany do najbardziej wydajnego wykonywania określonego zadania, takiego jak na przykład przetwarzanie obrazu lub dopasowywanie wzorców.