Jedną ze słabości państwa polskiego jest brak ciągłości pracy administracji i kolejnych rządów, które odrzucają często z góry projekty przygotowane przez poprzedników. Wiąże się to z brakiem umiejętności długoletniego myślenia strategicznego w sferze publicznej. W Polsce, podobnie jak ma to miejsce w innych krajach naszego regionu występuje zasadnicza dominacja czynnika politycznego nad dialogiem społecznym. Przykładem tego zjawiska jest możliwość upolityczniania dialogu społecznego nawet w sprawach, które wydają się odległe od głównego nurtu sporu politycznego. Wyrazem tej tendencji jest również skłonność działaczy społecznych do poszukiwania nieformalnego wpływu na decydentów rządowych. Uczestnictwo w zinstytucjonalizowanych formach dialogu społecznego jest okazją od nawiązywania tego typu kontaktów i wywierania wpływu na polityków. Sympatie partyjne i kontakty z politykami stanowią w tych warunkach dźwignię polityczną dla skuteczniejszej realizacji interesów danej organizacji, niejednokrotnie z pominięciem dyskusji na forum instytucji trójstronnej.