Wyprawy arktyczne Brytyjskie poszukiwania Przejścia Północno-Zachodniego W 1817 roku brytyjski podróżnik William Scoresby (1789–1857) raportował, że wody wokół Grenlandii między 74°N a 80°N są wolne od lodu. Wzbudziło to zainteresowanie Admiralicji i rozpoczęto poszukiwania Przejścia Północno-Zachodniego. W 1818 roku wysłano dwie wyprawy, które zapoczątkowały 35 lat brytyjskich poszukiwań. Pierwsza ekspedycja, złożona z dwóch statków HMS „Dorothea” pod komendą Davida Buchana (1780–1838) i HMS „Trent” dowodzonym przez Johna Franklina (1786–1847), miała wyruszyć przez Szetlandy, przepłynąć między Grenlandią a Spitsbergenem i dotrzeć do Cieśniny Beringa Druga wyprawa, na statkach „Isabella” pod dowództwem Johna Rossa i „Alexander” dowodzonym przez Williama Edwarda Parry’ego (1790–1855), miała pożeglować wzdłuż zachodniego wybrzeża Grenlandii przez Cieśninę Davisa do Zatoki Baffina. Kandydaturę Rossa na dowódcę „Isabelli” wysunął George Johnstone Hope (1767–1818). Wyprawa Rossa potwierdziła informacje Williama Baffina (1584–1622) o Zatoce Baffina i podjęła próbę dalszej przeprawy na północ. Dotarła do Cieśniny Smitha, osiągając 76°N, gdzie dalszą przeprawę uniemożliwiła obecność lodu. Następnie Ross skierował się na zachód, docierając do Cieśniny Lancastera.