prawdziwa wiedza jest niemożliwa, a racjonalność i nauka nie mogą wyjaśnić świata: ich historie ostatecznie kończą się bezsensownymi abstrakcjami, zawartymi w metaforach. Jest to absurdalny warunek, który „od momentu rozpoznania absurdu staje się pasją najbardziej wstrząsającą ze wszystkich”.
To nie świat jest absurdalny, ani ludzka myśl: absurd powstaje, gdy ludzka potrzeba zrozumienia spotyka się z nieuzasadnioną sytuacją świata, gdy „apetyt na absolut i jedność” spełnia „niemożność zredukowania tego świata do racjonalnych i rozsądnych zasad”.
Następnie opisuje szereg filozofii, które opisują i próbują poradzić sobie z tym uczuciem absurdu: Heideggera, Jaspersa, Szestowa, Kierkegaarda i Husserla. Wszystkie one, jak twierdzi, popełniają „samobójstwo filozoficzne”, wyciągając wnioski sprzeczne z pierwotną absurdalną pozycją, albo porzucając rozum i zwracając się do Boga, jak w przypadku Kierkegaarda i Szestowa, albo podnosząc rozum i ostatecznie dochodząc do wszechobecnej platońskiej formy i abstrakcyjnego Boga, jak w przypadku Husserla.