Dla Camusa, który postanowił poważnie potraktować absurd i podążać za jego ostatecznymi wnioskami, te „wnioski” nie mogą przekonać. Traktowanie absurdu poważnie oznacza uznanie sprzeczności między pragnieniem ludzkiego rozumu a nieuzasadnionym światem. Samobójstwo musi zatem zostać odrzucone: bez człowieka absurd nie może istnieć. Sprzeczność musi być przeżywana; rozum i jego granice należy uznać bez fałszywej nadziei. Jednak absurd nigdy nie może zostać trwale zaakceptowany: wymaga ciągłej konfrontacji, ciągłego buntu.
Podczas gdy kwestia ludzkiej wolności w sensie metafizycznym traci zainteresowanie absurdalnym człowiekiem, zyskuje wolność w bardzo konkretnym sensie: nie jest już związany nadzieją na lepszą przyszłość lub wieczność, bez potrzeby dążenia do celu życia lub tworzenia sensu, „cieszy się wolnością w odniesieniu do wspólnych zasad”.
Przyjęcie absurdu oznacza również przyjęcie wszystkiego, co ma do zaoferowania nierozsądny świat. Bez sensu życia nie ma skali wartości. „Liczy się nie najlepsze życie, ale największe życie”.
Tak więc Camus dochodzi do trzech konsekwencji pełnego uznania absurdu: buntu, wolności i pasji.