Rozdział 2: Człowiek absurdu Jak powinien żyć absurdalny człowiek? Oczywiście nie stosuje się do żadnych zasad etycznych, ponieważ wszystkie opierają się na wyższych prawach lub na uzasadnieniu. „Uczciwość nie potrzebuje zasad”. Wszystko jest dozwolone, „nic nie jest wybuchem ulgi ani radości, ale raczej gorzkim uznaniem faktu”.
Camus następnie przedstawia przykłady absurdalnego życia. Zaczyna od Don Juana, seryjnego uwodziciela, który żyje pełnym namiętności życiem. „Nie kieruje się szlachetną miłością, ale tym, co uznaje się za krótkotrwałe i wyjątkowe”.
Następnym przykładem jest aktor, który przedstawia ulotne życie dla efemerycznej sławy. „Demonstruje, w jakim stopniu pojawienie się tworzy istotę. W ciągu tych trzech godzin podróżuje przez cały czas po ślepej uliczce, którą człowiek na widowni zajmuje całe życie”.
Trzecim przykładem Camusa jest ten absurdalny człowiek, który jest zdobywcą, wojownikiem, który rezygnuje ze wszystkich obietnic wieczności, aby wpływać na historię ludzkości i angażować się w nią. Wybiera działanie ponad kontemplację, świadomy faktu, że nic nie może trwać i żadne zwycięstwo nie jest ostateczne.