Po śmierci księżnej Karoliny Burbon-Sycylijskiej stał się rezydencją hrabiego de ’Bardi i książąt Grazii, którzy gościli Richarda Wagnera w czasie, gdy pracował on nad Parsifalem. Wagner mieszkał w pałacu w latach 1882–1883, aż do śmierci, 13 lutego. Na fasadzie zwróconej w stronę Canal Grande wisi poświęcona mu tablica pamiątkowa Wagnerowi z cytatem Gabriele D’Annunzio.
W 1937 roku pałac kupił Giuseppe Volpi, który częściowo go odnowił, urządził mieszkanie na pierwszym piętrze, które miało być wykorzystane na występy i seminaria, natomiast drugie piętro zostało przeznaczone na potrzeby centrum zjawisk elektromagnetycznych i elektrycznych. W 1946 roku pałac stał się własnością Gminy Wenecja, która urządziła w nim zimową siedzibę kasyna miejskiego.
Architektura mały|left|240px|Tablica upamiętniająca śmierć Richarda Wagnera Majestatyczna i jednocześnie harmonijna konstrukcja czyni pałac pierwszym „nowoczesnym” budynkiem nad Canal Grande, w okresie poprzedzającym znaczące realizacje Sansovina. Konstrukcję cechuje geometryczny rygor, harmonia linii i kształtów oraz chromatyczna dekoracja z marmurów, zgodnie z XV-wiecznym gustem. W tym dziele, skierowanym fasadą w stronę Canal Grande, Codussi finalizuje i stosuje, w obszernej skali, schemat architektoniczny, wypracowany już podczas budowy Palazzo Corner Spinelli.