Wskazują na to dwa rzędy biforiów na piętrach, oddzielonych od siebie pojedynczymi, lub podwójnymi półkolumnami. Biforia składają się z dwóch łukowo zamkniętych okien, połączonych większym łukiem, z okrągłym oculusem pośrodku. Wyjątkowość obiektu wyraża się również w trzech porządkach architektonicznych oraz w odrodzeniu idei łuku triumfalnego, widocznej w bliźniaczych, skrajnych partiach fasady.
Kondygnacje przedzielają wydatne, kamienne gzymsy, pokryte zdobieniami. Kamienna dekoracja fasady była czymś wyjątkowym w tamtym okresie, gdy jako materiału wykończeniowego używano cegły lub tynku. Na fasadzie znajduje się łaciński napis „NON NOBIS DNE NON NOBIS”, będący początkiem psalmu 115: „Nie nam, Panie, nie nam, (lecz Twemu imieniu daj chwałę)”Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia: . Werset ten, stanowiący motto templariuszy, którego idee były bliskie Andrei Loredanowi, stał się później mottem tego rodu. Dębowe liście wokół napisu symbolizowały w tradycji łacińskiej obrońcę miasta, człowieka oddanego dobru publicznemu, co stanowiło wartość bardzo cenioną przez ówczesną wenecką szlachtę.