W 1969 roku samolot typu Islander wygrał wyścig lotniczy na trasie Londyn–Sydney. Spowodowało to wzrost liczby zamówień na nowe egzemplarze. Zakłady Britten-Norman nie miały możliwości zrealizowania wszystkich zamówień, więc zawarły umowę z rumuńskimi zakładami Intreprinderea de Reparatii Material Aeronautic zajmującymi się m.in. przeglądem oraz naprawami samolotów. Możliwości produkcyjne Intreprinderea de Reparatii Material Aeronautic pozwoliło na produkcję od 30 do 40 egzemplarzy rocznie na licencji Britten-Norman. W 1968 roku zwiększono maksymalną masę startową z 2585 do 2722 kilogramów. Wprowadzono nowe osłony oraz podwozie o mniejszym oporze aerodynamicznym. Zwiększono również przestrzeń ładunkową. W celu zwiększenia osiągów samolotu podczas pracy silnika na wysokich obrotach, w 1970 roku zastosowano silnik Lycoming IO-540-K1-B5 o mocy 300 koni mechanicznych z wtryskiem paliwa oraz opcjonalne zapasowe zbiorniki paliwowe. Do 1977 roku zakontraktowano 100 kolejnych samolotów.