Trislander W 1968 roku Britten-Normann opracował konstrukcję BN-2E o większej pojemności niż poprzednie. W nowej wersji dodano m.in. dodatkowy rząd siedzeń oraz silnik Lycoming O-720 o mocy 350 koni mechanicznych, jednak projektu nie certyfikowano. Wkrótce ukończono projekt wersji BN-2A Mk III, która została nazwana Trislander. Nowa konstrukcja została opracowana jako maszyna pasażerska do wykonywania lotów na krótkich dystansach, ze zdolnością do krótkiego startu i lądowania. Konstruktorzy inspirowali się maszynami odrzutowymi z trzecim silnikiem umieszczonym na stateczniku pionowym (McDonnell Douglas DC-10 czy Lockheed L-1011 TriStar). Oblotu dokonano 11 września 1970 r. W 1970 roku samolot zaprezentowano na Farnborough Air Show. W nowej konstrukcji zastosowano silnik Lycoming O-540-E4C5 oraz przewidziano miejsca dla 17 pasażerów. Pierwsze zamówienia zostały zrealizowane w czerwcu 1971 roku. Zaprojektowano również wersję BN-2A-4 z startem wspomaganym rakietami. Dostępna była także modyfikacja Trislandera przeznaczona do działań militarnych oznaczona jako Trislander M. Do 1984 roku wyprodukowano 81 Trislanderów.