W obszarach wolnych od niepokojenia przez człowieka ibisy czarne żerują w pobliżu ludzkich siedlisk, w środowiskach miejskich przy ściekach, wylewających studniach i zalanych polach, na śmietniskach, gnojowiskach. Pojawiają się także w suchszych środowiskach. Są mniej zależne od wody niż ibisy siwopióre (Threskiornis melanocephalus).
Zachowanie ibisów czarnych jest różne, zależnie od stopnia niepokojenia ich przez ludzi w danym obszarze. W Indiach nie są płochliwe, żerują niemalże wśród mieszkańców wsi, a spłoszone nierzadko uciekają i wracają kolistym lotem w to samo miejsce. Przemieszczają się chodząc powoli w małych grupach liczących 3–10 osobników, czasami w większych stadach (do 50 sztuk). Nie przebywają z ptakami innych gatunków z wyjątkiem zbierania się nad padliną i ściekami, gdzie towarzyszą im często czaple złotawe (Bubulcus ibis), wrony orientalne (Corvus splendens) i wielkodziobe (C. macrorhynchos). Obserwowano je również w towarzystwie kani czarnych (Milvus migrans) i majn brunatnych (Acridotheres tristis).