W okresie międzywojennym działała początkowo w Lidze Kobiet Polskich. Po przewrocie majowym opowiedziała się po stronie sanacji. W latach 1928–1935 była działaczką Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet – gdzie była członkinią Głównego Zarządu i kierowniczką Wydz. Wychowania Obywatelskiego. Po rozłamie w 1935 przeszła wraz z Zofią Moraczewską do Samopomocy Społecznej Kobiet – gdzie była kierowniczką pracy oświatowej w tej organizacji. Członkini Komisji Środowiskowej Ligi Kobiet Głównego Komisji Odznaczeniowej Krzyża i Medalu Niepodległości (1928–1935).
Okupację hitlerowską przeżyła w Zwierzyńcu i Warszawie. Wraz z mężem uczestniczyła w pracach konspiracji. Po powstaniu warszawskim znalazła się w obozie w Pruszkowie, skąd udało im się uciec i schronić w domu rodziny brata Artura, Tadeusza, w Milanówku. Po 1945 mieszkała w Łodzi.
Zmarła 19 listopada 1949 w Warszawie, pochowana w grobowcu rodzinnym swego męża Artura na Powązkach (kwatera 50-6-4).
Życie prywatne Jej mężem od 1905 r. był Artur Śliwiński, z którym miała dwie córki: Hannę (ur.