była współzałożycielką i członkinią pierwszego koła Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego (LKPW) w Warszawie.
Po wybuchu I wojny światowej stała się jedną z czołowych działaczek LKPW (1914–1918). W ramach Ligi pełniła funkcję członkini zarządu koła warszawskiego (sierpień 1914 – wrzesień 1915), następnie przewodnicząca koła „B” w Warszawie, od sierpnia 1916 do grudnia 1918 członkini Prezydium Naczelnego Zarządu LKPW. Reprezentowała Ligę w porozumieniach lewicy niepodległościowej: Zjednoczeniu Organizacji Niepodległościowych (1914), Unii Stronnictw Niepodległościowych (1914–1915), Komitecie Naczelnym Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych (1915), Centralnym Komitecie Narodowym (1915–1917) i Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych (1917–1918). W tym okresie była także członkinią Polskiej Organizacji Wojskowej.