Pod jego kierunkiem wdrożono tam nową metodę organizowania wielkoskalowych budów polegającą na wyposażaniu placów budowy w gotowy beton, zaprawę, armaturę i płyty szalunkowe ze scentralizowanych warsztatów i fabryk; metoda ta szybko rozprzestrzeniła się na wszystkie budowle w ZSRR. Od maja 1936 przez półtora roku kierował budową Wielkiego Centralnego Instytutu Aerohydrodynamicznego im. Żukowskiego w Moskwie, brał też udział w organizowaniu budowy Kanału Białomorsko-Bałtyckiego i Kanału Wołga-Moskwa, w 1937 skierowano go do pracy w NKWD jako zarządcę trustu budowlanego budującego zakład miedzi i niklu, podległego temu resortowi.
W styczniu 1940 został szefem budowy i Zarządu Poprawczych Obozów Pracy Kombinatu Siewieronikiel NKWD ZSRR, po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 został szefem Zarządu Budowy Fortyfikacji na Froncie Północnym, nadzorował działania inżynierów wojskowych na różnych odcinkach frontu. Od 19 marca 1942 do kwietnia 1943 był szefem budowy kombinatu metalurgicznego NKWD ZSRR w Aktiubińsku, po czym został szefem budowy i łagru w Niżnym Tagile, kierując tam budową kombinatu metalurgicznego i jednocześnie organizując plac budowy i zespół do budowy jednego z pierwszych zakładów atomowych, Zakładu nr 813 w Nowouralsku.