W maju 1810 roku siły oblegających i oblężonych wyrównały się.
Na złą współpracę pomiędzy hiszpańskimi władzami miasta i dowództwem brytyjskim wpływały rozbieżne cele: dla Brytyjczyków priorytetem na Półwyspie Iberyjskim była obrona Portugalii przed francuską dominacją. Podjęcie aktywnych działań w dowolnym rejonie Hiszpanii uzależniali od posiadania bazy morskiej, przez którą możliwe byłoby zapewnienie zaopatrzenia. Hiszpanie chcieli uniknąć przejęcia przez Anglików Kadyksu, aby nie pozwolić na utworzenie kolejnej po Gibraltarze półenklawy, niezależnej od hiszpańskich władz. Sojusznicy doszli jednak wspólnie do wniosku, że dalsze gromadzenie sił w blokowanym Kadyksie jest nieefektywne i konieczny jest przerzut ich części do innego miasta bądź przerwanie blokady.
Dyslokację sił w inny rejon Półwyspu Iberyjskiego utrudniał brak odpowiedniego portu w rękach sprzymierzonych. Okazją do zniesienia blokady stała się przeprowadzona na początku 1811 roku ofensywa francuska pod dowództwem Soulta w Estramadurze – aby zgromadzić odpowiednie siły wycofał on ok. jednej trzeciej oddziałów z blokującego Kadyks I Korpusu marszałka Victora, zmniejszając jego liczebność do ok. 15 tys. ludzi.