Jan Górak (ur. 25 września 1914 w Mirczu, zm. 22 października 2005 w Lublinie) – polski prawnik i historyk sztuki, znawca drewnianego budownictwa Lubelszczyzny, dyrektor Muzeum Wsi Lubelskiej, Wojewódzki konserwator zabytków w Rzeszowie i Zamościu, wykładowca Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Życiorys Urodził się w rodzinie rolniczej, jego ojcem był Augustyn Górak, a matką Józefa z domu Dyrda. Miał młodszego o rok brata Józefa. W 1937 r. rozpoczął pracę w Wydziale Dróg Wodnych Poleskiego Urzędu Wojewódzkiego, a w następnym roku wyjechał do Warszawy, gdzie do wybuchu II wojny światowej wykonywał prace geodezyjne w Biurze Pomiarowym Ministerstwa Komunikacji. W 1939 r. został zmobilizowany do armii, w stopniu starszego sierżanta. Po zakończeniu działań wojennych wrócił do rodzinnego Mircza, po wysiedleniu i dwuletniej tułaczce zamieszkał w Lublinie, gdzie pracował w Okręgowej Komisji Wojska Polskiego. Potem w latach 1950–1962 pracował na stanowiskach kierowniczych w przedsiębiorstwach budowlanych. Równolegle w latach 1962–1966 był pracownikiem Muzeum Okręgowego w Lublinie, gdzie jako kustosz prowadził intensywne badania nad architekturą ludową. W 1967 r. uzyskał doktorat na Wydziale Humanistycznym UMCS pod kierunkiem Romana Reinfussa.