W latach 1967–1968 pełnił funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Rzeszowie. Następnie został mianowany dyrektorem Muzeum Wsi Lubelskiej, jako dyrektor skansenu wraz z grupą etnografów prowadził badania terenowe nad kulturą ludową terenów między Wisłą a Bugiem, inwentaryzując zabytki budownictwa oraz zakupując wyposażenie. Od 1975 do 1979 roku był Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Zamościu. Jako emeryt zajął się dydaktyką: w latach 1979–1983 wykładał w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS, gdzie wypromował 82 magistrów – etnografów i historyków sztuki. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły przede wszystkim architektury, szczególnie drewnianego budownictwa ludowego Lubelszczyzny. Od 1983 r. był członkiem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, w latach 1986–1996 pełnił funkcję prezesa jego oddziału lubelskiego. W 2005 r. otrzymał honorowe członkostwo PTL. Od 1953 r. należał do Stowarzyszenia Historyków Sztuki, którego honorowym członkiem został w 2004 r., w tym roku otrzymał także Medal i Nagrodę im. Oskara Kolberga. W 2001 r. awansował na podporucznika oraz uzyskał tytuł Weterana Walk o Niepodległość. Ze swoją pierwszą żoną Władysławą Lal, miał córkę Alicję Izabellę, polonistkę. Drugi związek zawarł w 1997 r. z Janiną Peterą, dr etnografii.