działała m.in. w lokalnym Komitecie ds. Dożywiania Dzieci.
Okupacja – pomoc Żydom Rodzina Wagnerów, mieszkająca przed wybuchem wojny pod adresem 3 Maja 16, od pokoleń wynajmowała mieszkania polskim i żydowskim lokatorom. Po inwazji niemieckiej, a potem sowieckiej Ostrów Mazowiecka stała się miastem granicznym, od północnego wschodu granicząc z ZSRS, od północnego zachodu z terenami wcielonymi do III Rzeszy. Domy rodziny Wagnerów, którymi zarządzała Długoborska razem z pensjonatem, znalazł się kilkaset metrów od więzienia żandarmerii i gestapo przy ul. Jatkowej (obecnie Pocztowa).
Po wybuchu wojny Długoborska włączyła się w pomoc pielęgnowania rannych żołnierzy w szpitalu. Miasto przed wkroczeniem wojsk niemieckich zostało zbombardowane, następnie okupant rozpoczął zmasowany terror, zastraszanie i zabijanie ludności cywilnej. Eskalacja nastąpiła 11 listopada 1939 r., kiedy wymordowano całą żydowską społeczność miasta. Dokonał tego przysłany z Warszawy 91 Batalion Policji SS podporządkowany Einsatzgruppen b.Va, pod dowództwem Hansa Hoffmanna, Theodora Pilicha i Kurta Kirschnera. Była to pierwsza masowa eksterminacja Żydów w GG, celowo przeprowadzona w polskie święto narodowe – 11 listopada.