Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 r. jako ochotnik dołączył do Legionu Wschodniego we Lwowie. Po jego likwidacji wrócił do Nowego Żmigrodu i między wrześniem 1914 r. a majem 1915 r. był świadkiem rosyjskiej okupacji miasteczka, oswobodzonego w trakcie tzw. operacji gorlickiej.
29 maja 1915 r. został wcielony do wojska austriackiego. 18 kwietnia 1916 r. na własną prośbę został przeniesiony do Legionów Polskich, służył w 4 Pułku Piechoty. W czasie pobytu w legionach prowadził bibliotekę, wygłaszał pogadanki dla polskiego społeczeństwa i werbował przyszłych legionistów. Po tzw. kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. odszedł do armii austriackiej.
W sierpniu 1918 r. nie wrócił z przepustki do swojej jednostki i przez kilka tygodni przedostawał się na wschód do tworzonych tam pod auspicjami Francuzów, oddziałów piechoty polskiej. Jako żołnierz 4 Dywizji Strzelców Polskich pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego przeszedł szlak bojowy i wrócił do niepodległej ojczyzny.
Kopyciński wrócił do Nowego Żmigrodu w połowie sierpnia 1919 r. z zamiarem zdania matury i zostania nauczycielem. Plany te pokrzyżowała wojna polsko-bolszewicka. Powołany 28 czerwca 1920 roku na front, 23 sierpnia 1920 r. po bitwie pod Chorzelami, został uznany za zaginionego.