Każde dowództwo do batalionu (dywizjonu, szwadronu) włącznie miało posiadać „płachtę tożsamości” i „płachty sygnalizacyjne”. Pierwsze, zgodnie z nazwą, służyły do potwierdzenia własnej tożsamości oraz określenia miejsca postoju, natomiast drugie pozwalały poszczególnym dowódcom podawać lotnikowi pewną liczbę regulaminowych lub umówionych sygnałów. Rodzaj oraz sposób użycia płacht sygnalizacyjnych omawiała odrębna instrukcja. „Wskaźniki płacht tożsamości” były przydzielane na pewien czas przez szefa łączności. Kombinacje sygnałów złożonych z płacht sygnalizacyjnych były układane obok płacht tożsamości i orientowane w kierunku nieprzyjaciela. Wszystkie płachty były z jednej strony białe, a z drugiej czerwone, co miało umożliwić ich łatwe rozpoznanie przez lotnika niezależnie od warunków terenowych i pogodowych.
Stałymi znakami tożsamości samolotów były numery i znaki umieszczone na kadłubie samolotów, które służyły do odróżniania przynależności samolotów do poszczególnych eskadr i odróżniania obsad w lotach grupowych.