Samoloty pracujące na korzyść dowódców, wykonujące dozorowanie, były ubezpieczane przeważnie przez patrolowanie obronne, natomiast samoloty rozpoznania bliskiego przez towarzyszenie lub osłonę. Patrolowanie obronne wykonywało lotnictwo myśliwskie w składzie nie mniejszym niż jeden klucz (trzy samoloty). Ugrupowanie samolotów myśliwskich realizujących patrolowanie obronne nazywano patrolem obronnym. Jeden patrol obronny powinien skutecznie ubezpieczyć strefę szerokości 10–12 km. Patrole leciały około 500 m wyżej od samolotów ubezpieczanych, w taki sposób by niezależnie od warunków atmosferycznych mieć dobrą widoczność i możliwość natychmiastowej interwencji. Osłonę wykonywało także lotnictwo myśliwskie przy czym nie mogło ono działać dalej jak 20–25 km w głąb terenu nieprzyjaciela. W wypadku, gdy brak było lotnictwa myśliwskiego samoloty artylerii mogły być ubezpieczane przez towarzyszenie. Przez towarzyszenie rozumiano sytuację, gdy samolot ubezpieczający i samolot ubezpieczany należały do tego samego typu.